Annemi Sevgisinin Ardında Gizlediği Kontrolü Fark Ettim

Hiç fark etmemiştim ama annem her zaman benim hayatımda aşırı rol oynamıştı. Çocukluk ve gençlikte bunu sevgi olarak görürdüm, ama 28 yaşıma geldiğimde artık çok farklı bir şey olduğunu anladım.

Bir erkek arkadaşla çıkmaya başladığımda her şey iyiydi, ta ki annem tanıyıncaya kadar. İlk buluşmadan sonra saatlerce beni telefonla aradı, erkek hakkında sorular sordu. Cevaplarımdan memnun olmadığında, neden onunla çıktığımı sorgulamaya başladı. "Seninle ilgilenmek için yeterince zengin mi? Ailesi iyi mi? Seni mutlu edebilir mi?" diye sorular yağdırıyordu.

Arkadaşım benimle daha az zaman geçirmek istediğini söyledi çünkü annem her akşam beni arayor ve huzursuzlaştırıyordu. Ona söylediklerim ertesi gün annem tarafından sorgulanıyor, "Bunu neden yaptın?", "O seni ne yaptırıyor?" gibilerini duyuyordum.

İlişki bittiğinde annem "Haklı mıydım?" dedi. O an fark ettim ki bu sadece endişe değildi – bu benim kararlarımı kontrol etmek, beni izole etmek ve kendi tercihleri benim adıma belirlemek arzusuydu.

Onunla konuşmaya çalıştığımda "Her şey senin iyiliğin için" dedi. Ama artık biliyorum ki sevgi böyle değildir. Sevgi güven verir, kontrol etmez. Uzaklaşmaya karar verdim ve ilk kez kendi hayatımın kontrolünü tamamen ele aldığımı hissettim. Hâlâ zorluk çekiyorum, ama özgürüm.