Ayrıldıktan Sonra Fark Ettim Ben Hiç Var Olmamışım

Üç yıl birlikteydik ve bütün bu süre boyunca kendimi bir değişkene dönüştürmüştüm. Şimdi ayrıldığımızdan beri, her gün bir yeni şey keşfediyorum: o olmayan bütün bu boş alanlar.

İlk başta çok iyiydi. O beni ilgiyle dinliyor, bana önem gösteriyor gibi görünüyordu. Fakat zamanla benim isteklerim hep arka planda kalmaya başladı. Bir hafta sonu ben arkadaşlarımı görmek istediğimde, o farklı bir plan yapıyordu ve ben de elbette onunla olmayı tercih ediyordum. Hep öyle oldu. Onun istediği filmler izledik, onun seçtiği restoranlara gittik, onun ailesiyle daha fazla vakit geçirdim kendi ailemden.

En kötü kısmı bunu fark etmemişim gibi davranmak oldu. Kendi kendime «bu aşk böyle işte» diyordum. Belki de bu normaldi. Belki de ben çok bencil düşünüyordum. Haftalarca beni inciten bir şeyden sonra bile gidip özür diliyordum. O hiç özür dilememişti. Hatta ben özür dilerken, o benim ağlamamı sessizce seyrediyordu. Çoğu zaman hissettiğim şey değerlilik değildi—hissettiğim şey sorumluluk ve borçluluktu.

Sonra kız arkadaşlarım gelip bana «sen değiştin» demeye başladı. Gülüyordum ve diyordum ki onlar onu anlamıyorlardı. Ama içimde bir şey çatırdıyordu. Yılında bir kereden az kendi ailelerime ziyaret görmüyordum. Kız arkadaşlarımla görüşmeler de azalmıştı. Oysa öncesinde ben bu insanlarla saatler geçirdim, onlarla planlar yapardım, benim hayatta önemli yerler vardı.

O ayrılmak istediğini söyledi bir mayıs akşamı. Kapalı bir otelde bunu söyledi—hatta yer seçimini bile ben beğenmişim gibi göstererek. Beni bırakırken, bana «sen benim için çok fazla değiştin» dedi. O an şok olmamıştı bile. Tuhaf bir şekilde, adeta merakla dinlemiştim. Nasıl değiştiğimizi sordum.

«Artık heyecanın yok» dedi. «Hiç yaşamıyorsun, sadece var oluyorsun.» Söyledikleri çok doğruydu ki. Ben de bunu zaten hissediyordum—ama her şeyi onunla yapmayı bırakmaya korkmaktan hala o anlaşmaya tutunuyordum.

Ayrılıktan sonra aylar geçti. İlk haftalarda çok yalnız hissetim, onda olmak istediğim kadar onu da ozledim. Fakat daha sonra belli belirsiz bir şey başladı değişmeye. Bir gün tek başıma akşam yemeği yedim—sadece ben için vakit buldum. Bir arkadaşımla iki yıl sonra uzunca bir sohbet yaptım. Kendi sesimi duydum, hafif hafif.

Şimdi aynaya bakmak biraz daha kolay. Ama çoğu zaman yabancı bir yüz görüyorum hala. Sadece onun olmadan, ama ondan kurtulamadan. En saçma kısımsa kendimi geri kazanmak çok zorlu geliyor. O olmadan ben kimim bilemedim hala. Sadece biliyorum ki o ilişki bende çok şey çalmış. Ve bunun geri gelmesini bekliyorum, ama emin değilim ne kadar beklemem gerekecek.