Onun İçin Terk Ettiğim Her Şeyi Geri İstiyorum

Üç yıl öncesine dönüp baktığımda, o kızı tanıyan kişi ile şimdiki ben arasında hiç bir bağlantı kalmadığını fark ediyorum. Adı Zeynep'ti. Tanıştığımızda o kadar heyecanlıydı ki, hayatımın en güzel döneminin başlangıcı olduğuna emin idim.

İlk altı ayda hiç bir şey anormal değildi. Ama sonrasında, küçük şeylerle başladı. Benim üniversite arkadaşlarımı "çok sıkıcı" buluyordu. Hafta sonları gitmek istediğim futbol maçlarını reddetme bahaneleri üretmeye başladı. "Benimle mi vakit geçirmek istiyorsun, yoksa onlarla mı?" sorusu sık sık kullanmaya başladı. Her seferinde cevabı "elbette seninle" oluyordu ve arkadaşlarımı terk ediyordum.

Bir yıl içinde, müzik yönetiminde yapmaya başladığım küçük prodüksiyon işleri de terk etmek zorunda kaldım. "Çok vakit alıyor, bana yeterli ilgi veremiyorsun" demişti. Halbuki bu, benim kendi tutkularımdan biriydi. Ama onun mutlu olması benim için o kadar önemliydi ki, bunları bırakmak çok kolay görünmüştü.

Sonrasında aileme olan ilişkilerime müdahale etmeye başladı. Annemin gözlüğü, kız kardeşimin fikirleri, babanın siyasi görüşleri... Hepsi "senden daha doğru biliyor" cümlesini takip eden eleştiriler yağmuruna tutuldu. Ailemle az konuşmaya başladım çünkü Zeynep'i eleştirdiklerinde ona cevap veremediğimi biliyordum.

En kötü kısım, kendimi onun gözünde "yeterli" görmek için uğraşmaya başladığımda geldi. Giydiklerim, konuşma tarzım, daha az öğürmek, daha az gülmek... Tüm bunlar "daha olgun, daha ciddi bir erkek" olmak için yapılmıştı. Aynaya baktığımda kendi yüzümü tanımıyordum.

Geçen ay, onu kaybedenin hayal duygusunu yaşadığında, her şey birden netleşti. Beni terk ettiğinde, artık kimin olduğunu bilmediğimi anladım. Tüm o hobi, arkadaş, aile bağlantıları... Geri dönüp onları açmaya çalışıyorum ama bazı kapıların çoktan kapandığını biliyorum. Arkadaşlarım mesajlarıma yanıt vermiyor, babamla futbol konuşmak çok garip hissettiriyor, müzik yapamayacak kadar anormai hale gelmiş durumda.

Şimdi öfkeli olmaktan çok üzgünüm. Kendime yapılanlardan çok, kendimin buna izin vermesine. Ama belki de bu, kalkıp çalışmaya başlayabilmem için gereken ağrı. Kendi kendimi geri inşa etmek çok zor, ama alternatifi daha kötü.