Kendi Hatasız Olduğuna İnanmaya Başladı Beni Suçlamak

Ilişkimiz başladığında Kerem bana çok dikkatli davranıyordu. Mesajlarıma saatler içinde cevap verirdi, planlarında her zaman bana yer bulurdu. İlk altı ay cennettim. Ama sonra değişiklikler gözle görülür hale geldi.

Sorunu fark ettiğim an, bir akşam yemeğindeydi. Ona işte yaşanan bir anlaşmazlık hakkında konuştum, benim perspektifimi açıkladım. Kerem beni yarıda kesti: "Yine kendi tarafını görüyorsun. Hiç karşı taraftan düşündün mü?" O gece, ben haklı olduğuma emin olsam da, kendime sorgulatmaya başladım.

Tarihler ilerledi ve bu döngü tekrarlandı. Bir planı iptal ettiğinde, sebeple ilgili endişesini paylaşdığım zaman, o bunu kişisel bir saldırı olarak alıyordu. "Sen hep en iyisi olmak istiyorsun," dediği bir anından sonra, ben fikirlerimi söylemekten çekinmeye başladım. Onun kızgınlığını sona erdirmek için, adeta kendimi tiyatro oyuncusu gibi yönetmeye başladım. Hata yaptığı durumlarda bile, "Evet, ben de sorun yaratmış olabilirim," diye teslimiyet gösterirdim.

En garip tarafı, bunu söylemedikçe huzursuzluk hissediyordum. Kerem haklı olmak konusunda ısrarcı olmuştu, ve ben de hiç direnmeksizin ona verme alışkanlığı geliştirmiştim. Bir gün, arkadaşım Aylin beni dinledi ve sordu: "Peki sen bu konuda ne düşünüyorsun gerçekten?" Cevap vermek istedim ama sesim çıkmadı. Öyle alışkın kalmışım Kerem'in görüşünü kendi görüşüm gibi görmemeye.

Ayrılma kararı kolay olmadı. Ama bir sabah aynadaki yüzüme baktığımda, tanımadığım bir kişi gördüm—kendimden öylesine emin olmayan biri, sürekli sorgulamaktan bitkin birisi.