İtiraflar

Annem bana kız kardeşimin derslerinde ne kadar iyi olduğunu söylüyor. Her seferinde 'senin gibi değil' demiyor ama anlamıyorum. Dün matematik sınavında o 85 aldı, ben 87. Sınavı çözerken en zor soruya bakıp 'bu kesinlikle onda çıkacak' düşündüm. Çıktı. Ama ben de çözdüm. Ablam bunu bilmediği için kendimi hüzünlü hissediyorum.

Babamın işte terfi aldığını duyduğumda ilk tepkim sevinmek oldu ama sonra midemi bulandı. Çünkü ben de aynı pozisyon için başvurmuştum ve reddedilmiştim. Anneme 'çok mutluyum' dedim, babam sarıldı bana. Ama o gece yastığa başımı koyduğumda sadece kendimi düşünebildim. Onun başarısı benim başarısızlığımı ayna gibi gösteriyor. Hâlâ mutlu olmaya çalışıyorum ama içimdeki bu şeyi çıkaramıyorum.

Annem evde yeni bir bahçıvan tuttu. İlk gün geldiğinde ben de oradaydım, bahçeyi düzenlerken konuşuyorduk. Sonra fark ettim ki annem çoğu zaman babama kızıyor, 'senin hiçbir şey yapmadığını' söylüyor ama bu çocuğa her işini mükemmel yaptığını, çok dikkatli olduğunu övüp duruyordu. Dün gece babamı kütüphanede ağlayan buldum. İlk defa anladım ki ben de annemi baba'ya tercih ediyorum, çünkü o beni daha çok iltifat ediyor. Bunu düşünmek beni çok huzursuz ediyor.

Ablamın sevgilisini tanıştıktan sonra sosyal medyasında eski postlarını geziyorum. Çok güzel resimler var, bazılarında ablamla birlikte, bazılarında yalnız. Dün gece biri açılı bir fotoğrafıydı ve fark ettim ki ben de ona bakmak istiyorum. Ablama söylemedim, söyleyemeyeceğim. Bunun ne olduğunu bile bilmiyorum.

Arkadaşımın yeni dairesi için housewarming partisi verdiğinde, benim de benzer bir yerde yaşamak istediğimi söylemişti. Daha sonra öğrendim ki o, ben başvurmadan önce aynı dairenin başka katında yer alan bir daire bulmuş. Şimdi her ziyaretimde, onun pencerelerinden gördüğü manzarayı görüyor ve içimde küçük bir haset hissediyorum. Mutlu olmaya çalışıyorum ama her kez vitrini temizlerken kendi dairelerime bakarken biraz daha boş hissediyorum.

Öğretmen sınıfta benim yazımdaki hatayı düzeltirken, yanlış cümleyi arkadaşım Aslı'nın defteriyle karıştırdı ve Aslı'nın yazısını örnek gösterdi. Aslı utandı, çünkü o cümle aslında benim değildi. Sustu. Ben de sus kaldım. O gün evde Aslı'dan mesaj geldi ama silindi. Şimdi her sınıf etkinliğinde bana kurtarıcı gözle bakıyor, ben de ağırlığını hissediyorum.

Arkadaşımın yeni işi başladığında tebrik etmedim. Benim de aynı pozisyon için başvurduğumu, röportaja çıktığını, ama sonunda alınmadığımı söyleyemedim. Onun başarısını görmek iyi hissettirdi ama aynı zamanda içimi bir boşluk kapladı. Şimdi birlikte yemek yediğimizde işinden bahsederken, ben sessiz kalıyorum sanki başka bir dünyada gibiyim.

Sevgilisinin telefonunu eline aldığımda çok kısa bir an vardı. Ekran açıktı, son mesajlar görülüyordu. Eski arkadaşından çok yakın bir şeyler yazıyordu. Telefonu hemen geri koydum, hiç görmedim gibi davrandım. Ama ben gördüm. O gece yatakta yanında yatarken yüzüne baktım, kim olduğunu sorguladığım ilk kez. Hala sorgulamayı devam ediyorum.

Babamın işte işten çıkarıldığını anladığım anda tüm masalları yalan olduğunu anladım. Her akşam 'müdürle sorunlar var' dediğini, son zamanlarda 'teklif aldığını' söylediğini hatırladım. Dün gece kapıda ağlayan sesini duydum ama içeri gidemediğim. Bugün ona 'iyi olacak' demedim bile, sadece kahve yaptım. Bir şey yapamıyorum, sadece biliyorum.

Annemi bir kez yalan söylerken yakaladım. Babama karşı ne söylediğini duydum, sonra telefonda bana tamamen farklı bir hikaye anlattı. O an anladım ki o da benim gibi hata yapıyor, kusurlu bir insan. Bana hep mükemmel görünen biri için çok saçma ama şu an onunla daha samimi hissediyorum. Hiç söylemedim bunu, sadece biraz daha rahatladım.

Arkadaşımın ders çalışırken odada uyuduğunu fark ettim. Masasında açık duran telefonundan birkaç mesaj geldi. Ekrana baktım, eski sevgilisinin yazışmalarını gördüm. Hiç söylemedim ona. Hala biraz suçlu hissediyorum ama merak etmek daha güçlü geldi.