Beş Yıl Boyunca Değiştiğimi Fark Ettim Çok Geç

Bir buluşmaya gitme için ondan izin almam gerektiğini fark ettiğimde çöktüm. Bu sadece bir ilişki değildi, ben tamamen kaybolmuştum. Birin başında çok basit başladı. Hakan beni çok sevdiğini söylüyordu, eski ilişkilerim hakkında sorular soruyordu, sonra yavaş yavaş neden onlarla görüşmemi istediğimi anlamadığını söyledi. Sevgi diye sunulmuştu her şey.

Ulkı'yı görmek istediğimde ilk kez "Neden onu seçiyorsun beni yerine?" dedi. Tatlı bir üzüntü vardı sözlerinde. Ben de hemen onu rahatlatmaya çalıştım. Belki de o an çok çabuk ödün verdiysem, belki de kendime karşı çok güvensiz ve bunu bilerek kullandı. Sonra patronum hakkında "çok yakın konuşuyorsunuz" yorumları başladı. İşimle ilgili her detayı bilmek istiyordu. Ekrandaki mesajları sorgulamaya başladı.

Beş yıl geçti ve ben kendi arkadaşlarımın adlarını unutmuştum. Aileme arayan kalmıştım. Her gün nerede olduğumu, kimi gördüğümü, ne yaptığımı bildirmem gerekiyordu. "Başka bir şey mi yapıyorsun?" soruları duymaktan bıkmıştım. Diğer insanlarla aynı odalarda olmaktan rahatsız oluyordu. Başarılarımı kutlamayı sevmiyordu, "Gururlanma, talihsiz insanlara acı veriyor" derdi.

Ayrılmayı söylediğimde suçu bana yükledi. "Seni seven hiç kimse seni çıkartmaz" dedi. Dört ay ağladım, ama kurtuldum. Şimdi tayland gibi hayat geliyor. Ama hala telefonuma atlamadan mesaj atıyorum ve içim sıkılıyor. Kontrol altında olmadan özgür olmayı unutmuş gibiyim.